ابر و باده

رم از آن

abrobadeh — Mon, 17 Aug 2009 14:09:23 GMT

بسمه تعالی

رم از آن

و هرکس که بهتر رم کند برنده‎تر است. البته بزرگان گفته‎اند که این رم کردن از اوجب واجبات به‎شمار می‎آید به نص صریح «یا ایهاالذین آمنو روموا اینما تکونوا» حالا این‎که از کجا باید رم کرد و چطور باید رمید کلی شرح و تفصیل دارد و به چند سطر در نمی‎آید. معنای ظاهری جمله این است که «ای کسانی که ایمان آورده‎اید هرکجا که هستید رم کنید.»

در این‎که می‎گویند «رم از آن» علما اختلاف کرده‎اند و بین فریقین نیز مباحثاتی صورت گرفته که اگر بخواهیم از آن‎ها صورت‎برداری کنیم برای برخی صورت خوشی ندارد.

برخی شارحین فرموده‎اند که عبارت «رم از آن» ناقص وارد شده و کامل به دست ما نرسیده است. این دسته از علما قایلند که این عبارت ادامه داشته. مثلا این بوده که رم از آن من، از آن فلانی و... البته احتمالات دیگری هم بر آن مترتب است. در یکی از کتب خطی در حاشیه شرح کبیر بر این عبارت آمده:

«و هذه عباره کبری من اعاظم المعانی و لیس لها ند و لا ضد و لا لحروفه معاند. بل هذه جوهره مکنونه و عرض باطنیه و یستفید منها فعل الامر بان یکونوا مؤمنین فی رمی الشیطان الذی یزیدهم ذنبا الی ذنب. الخ»

«رم» در لغت به‎معنای فرار ناگهانی است از چیزی که موجبات رعب و وحشت را فراهم کند. «از» نیز از حروف اضافه است و «آن» از اسمای اشاره است و البته اشاره به دور و از آن بزرگی مشارالیه نیز دریافت می‎شود.

در نسخه‎ای دیده بودم که «رم از آن» را از اذان دانسته بود. یعنی اذن و اجازت و نوشته بود «رم اذان». اگر این را مبنا قرار دهیم «رم» به کسر میم تلفظ می‎شود، یعنی باید بخوانیم «فرار اذان»، یعنی فرار اجازه و یا فرار اعلان و اعلام. شاید این معنا مستفاد شود که اجازه یافته‎اید که رم کنید. این معنا در دعا نیز آمده است: «فقد اذنت لی بدعائک و مسئلتک» پس دعا نوعی فرار است؛ فرار از همه به‎سوی یک مرکز، حتی فرار از نیروی گریز از مرکز و فرار از خود مرکز به مرکز؛ «هارب منک الیک.»

در ادامه شرح آمده است:

«کل‎ فرار من مفر فرار الی قرار ای عند ملیک مقتدر» این یعنی همان «فیقول الانسان یومئذ این المفر» این یومئذ می‎تواند هر روزی باشد. قیامت هرکس بسته به خود او می‎تواند هر روزی باشد. اگر امروز باشد می‎شود: «و لا یمکن الفرار من حکومتک» که اقرار است و اگر به فردا بیفتد می‎شود «یوم یفرالمرء من اخیه و امه و ابیه» که بیچارگی است.

در کل از «رم از آن» این معنا پیداست که گویا فرار از کسی یا چیزی مدنظر بوده است. حتی می‎توانیم از خدا نیز رم کنیم. «اعوذ بک منک» هم مؤید همین حرف است. الغرض به نظر حقیر «رم از آن» قابلیت تعمیم دارد و ما می‎توانیم بگوییم «رم از او»، «رم از تو» و رم از هرچیز و هرکس.

«رم» از ما به سوی خداست و «رم» از خدا در خداست. ما نهایتا می‎توانیم با یک سلسله رمیدنهای متناوب، آهوی دشت جمال باشیم.

نتیجه این‎که «رم از آن» حاوی یک دستور الهی است. حتی خداوند یکی از ماه‎های سال را به آن نامیده و مؤمنین می‎توانند یک‎ماه بدون هیچ مانعی فرار کنند. در پایان ماه به بهترین رمنده‎ها جوایزی تعلق می‎گیرد که «و جوایز السائلین عندک موفره.»

روزه شما مقبول بیفتد بحق رمضان المبارک.

الم تر حیف

abrobadeh — Sat, 02 May 2009 12:02:21 GMT

این طفلک سال پیش متولد شد. و من دستی به سر و رویش نکشیدم و همین طور ماند و برای خودش بالید. این پاره های جگر را به تاسی از سید حسن که خود را باتمام گنجشک بودنش هم صنف جبرائیل می دانست، بل که به ذوق و بر نامه ای پیش تر از آن و احتیاجی هبة اللهی باید با من در قبر گذاشت تا شفیعم باشد به قیامت.

عاشقان بیقرار یکدگرند

همه اسفند نار یکدگرند

فرق بین علی و زهرا نیست

این دو آیینه دار یکدگرند

این به آن جلوه داده آن بر این

هر دو سرگرم کار یکدگرند

در نجف باش زائر زهرا

عارفان در مزار یکدگرند

چشم یارند در شمایل هم

این دو عین عیار یکدگرند

این به آن پشت گرم و آن بر این

لاجرم ذوالفقار یکدگرند

درگرفته جمال بین جلال

این معانی شکار یکدگرند

فاطمه ایزد است و ایزد او

این دو پروردگار یکدگرند

در جزا خلق کز سر تشویش

شاهدان فرار یکدگرند

به همان زلف دل پریش قسم

فاطمیون کنار یکدگرند

جوری جنس

abrobadeh — Mon, 15 Dec 2008 10:11:18 GMT

نفس از سینه به طرز دگری می آید

هر دمم تازه تر از تازه تری می آید

بیدلی می طلبد عشق حقیقی ورنه

دعوی عشق ز هر بی جگری می آید

جوری جنس، مرا فطرس دربارت کن

به من انگار که بی بال و پری می آید

خیمه ات سوخت، دلم سوخت، همه عالم سوخت

شعله ی تو ز کدامین شرری می آید؟

کس ندانست که تو سوخته ای یا زینب

اینقدر هست که بوی جگری می آید

تو چه خورشیدجمالی که طلوع رخ تو

اول طلعت سال قمری می آید

تو مرا سوختی و من همه ی دنیا را

آری از گریه کنان هم هنری می آید

آب پاشی نشود پادری هر چشمی

تا بدانند که یار از چه دری می آید

غزلی برای مناجات

abrobadeh — Mon, 01 Sep 2008 08:29:18 GMT

خواهان تو هرقدر هنر داشته باشد

اول قدم آن است جگر داشته باشد

جز گریه ی طفلانه ز من هیچ نیاید

دیوانه محال است خطر داشته باشد

با ما جگری هست که دست دگران نیست

از جرات ما کیست خبر داشته باشد؟!

اینجا که حرام است پریدن ز لب بام

رحم است بر آن مرغ که پر داشته باشد

تیغ کرم تو بکند کار خودش را

هر چند گدای تو سپر داشته باشد

در فضل تو امید برای چه نبندم

جایی که شب امید سحر داشته باشد

چون شمع سحرگاه مرا کشته ی خود کن

حیف است که گریان تو سر داشته باشد

بگشای در سینه ی ما را به رخ خویش

شاید که دلم میل سفر داشته باشد

می گریم و امید که آن روز بیاید

بنیاد مرا سیل تو برداشته باشد

رحمت به گدایی که به غیر تو نزد روی

هرچند که خلق تو گهر داشته باشد

خورشید قیامت چه کند سوختگان را

در شعله کجا شعله اثر داشته باشد؟

ما را سر این گریه به دوزخ نفروشند

حاشا که شرر هیزم تر داشته باشد

ما حوصله ی صف کشی حشر نداریم

باید که جنان درب دگر داشته باشد

ما را به صف حشر معطل نکن ای دوست

هر چند که خود قند و شکر داشته باشد

دانی ز چه رو زر طلبیدم ز در تو

چون وقت گدا قیمت زر داشته باشد

ما در تو گریزیم ز گرمای قیامت

مادر چو فراری ز پسر داشته باشد

جز گریه رهی نیست به سرمنزل مقصود

هیهات که این خانه دو در داشته باشد

عدلش نرود زیر سوال آن شه حاکم

گر چند نفر را به نظر داشته باشد

گفتی که بیایید ولی خلق نشستند

درد است که شه سائل کر داشته باشد

فهم نازک

abrobadeh — Sat, 19 Jul 2008 07:15:23 GMT

آیینه را نگاه تو دیوانه می کند

بدمست را عتاب تو میخانه می کند

از قابلیت تو لیاقت گرفت دل

شب پره را جمال تو پروانه می کند

سیل غریبانه خانه ی ما را نمی برد

این آب جوشش از دل این خانه می کند

بالا نشست هرکه به مردم امیر شد

دل زامر دیده میل به جانانه می کند

سائل امانتی است که رد کردنش بد است

محتاج را کریم ز سر وا نمی کند

ارثی است از خلیل که افتاده دست ما

این معجزه که گریه ی مستانه می کند

مردم ز فهم نازک دلبر چه دیده اند؟

زلف تو را حکایت ما شانه می کند

هر کس مرا به دوش بگیرد پس از ممات

تشییع چند بیت غریبانه می کند

غزل برای امام زمان

abrobadeh — Wed, 09 Jul 2008 10:50:43 GMT

عشق ما کار و کس نمی داند

این شرر خار و خس نمی داند

جان آقا مرا به کس نفروش

طفلک دل هوس نمی داند

بانگ خاموش گریه های مرا

های و هوی جرس نمی داند

کس جلودار این سرشک نشد

مستی ما عسس نمی داند

عاشقی را شروع و پایان نیست

بیدلی پیش و پس نمی داند

هرکه دمخور شده به وحی دمت

نفسش را نفس نمی داند

می تپد در برون سینه دلم

مرغ عارف قفس نمی داند

هر که قدر سرشک را نشناخت

قدر بال مگس نمی داند

رقص بسمل

abrobadeh — Sun, 06 Jul 2008 07:05:22 GMT

کس درد را به ناز تو کامل نمی کند

خار آزموده رغبت محمل نمی کند

این طفل را به چوب جدایی فلک نکن

کاو جز کتاب درد حمایل نمی کند

ماندن به راه وصل کم از طوف خانه نیست

حاجی همیشه طی منازل نمی کند

جز ما که مرگمان هنر رقص بسمل است

مقتول فکر شادی قاتل نمی کند

چون ما سزای جور و جفا با جفا مده

عاقل جدل به کرده ی جاهل نمی کند

بر مبطل نماز بیا و نماز کن

خون مرا نماز تو باطل نمی کند

تو جود خود نگه کن و بخل مرا مبین

حاتم نظر به کاسه ی سائل نمی کند

شه را مگر خرابی ما سوی ما کشد

غیر از خرابه گنج که منزل نمی کند

برگردان

abrobadeh — Sat, 05 Jul 2008 10:52:18 GMT

در پست گذشته که پاکش کردم مطالبی نوشته بودم و در آن چیزی هم راجع به شعر های جناب سازگار گنجانده بودم. یک آدم یخ و بی نمک به هوای اینکه من معترض به خود حضرت سازگار هستم یک بی ادبی نسبت به آن بزرگوار کرد و در پیامی که برایم گذاشته بود چرندی نوشت. از آن روز تا حالا بنده سخت گرفته هستم و پریشان. آن آقا باید بدانند که حضرت آقای سازگار و امثالهم حفظهم الله تعالی تاج سر تمام نوکران سیدالشهدا علیهم السلام هستند. ظاهرا تا افراد کم جنبه و بی سواد وجود دارند باید در وادی نقد شعر دست به عصا راه رفت و الا یا تو را در مقابل افراد قرار می دهند و یا نسبت به افراد بی ادبی می کنند.

عفا الله عنا و عنکم.

گناه قفس

abrobadeh — Mon, 23 Jun 2008 05:40:11 GMT

جز خویش مجو رغبت دیدار کس از ما

یا اینکه بگو هجر بگیرد نفس از ما

ما قافله ی پیرهن حسن تو هستیم

بو می شنوی جای صدای جرس از ما

یا امر کن از بال و پرم سرمه بگیرند

یا اینکه بشویند گناه قفس از ما

لطفی کن و دریاب مرا تا نفسی هست

زیرا اثر از ما نتوان یافت پس از ما

ما را هوس آن است که با مرگ برقصیم

کو تیغ تو تا کام برآرد هوس از ما

در محکمه ات نوبت و انصاف روادار

اول تو ز ما جان بستان و سپس از ما

یک جلوه سفر کردن ما تا چمن از تو

چسبیدن دامان تو چون خار و خس از ما

یواشکی

abrobadeh — Tue, 17 Jun 2008 09:18:18 GMT

قصیده های ناصرخسرو را می خواندم که رسیدم به این بیت که :

وقت خزان به بار رزان شد دلم خراب

وقت بهار شاد به آب و گیا شدم

خود جنابش فرموده:

"شراب پیوسته خوردمی. پیغمبر صلی الله علیه و آله و سلم می فرماید: "قولوا الحق و لو علی انفسکم. " شبی در خواب دیدم یکی مرا گفت: "چند خواهی خوردن از این شراب که خرد از مردم زایل کند. اگر به هوش باشی بهتر." من جواب گفتم که "حکما جز این نتوانستند ساخت که اندوه دنیا کم کند." جواب داد که "بیخودی و بیهوشی راحتی نباشد. چیزی باید طلبید که خرد و هوش را بیفزاید" چون از خواب بیدار شدم آن حال تمام بر یادم بود. بر من کار کرد و باد خود گفتم که " از خواب دوشین بیدار شدم باید که از خواب چهل ساله نیز بیدار گردم." ."

واین بنده ی خدا از باده توبه کرده بود و رفته بود به کعبه و خود را مالانده بود به در و دیوار کعبه که استغفرالله و اتوب الیه و بعد رفته بود مصر و افتاده بود توی تور اسماعیلیه ای ها و خیال کرده بود که حالا کارش درست شده و البته ما چه می دانیم؟ شاید خدا از او قبول کرده باشد که "حالا تو همینجوری هم بیای پیش ما خیلی خوبه." فرقه ی مذکور به دوست عزیز ما لقب آقا حجت داده بودند و او هم زود آمده بود خراسان و به همه گفته بود که ای جماعت نادان دور من جمع بشوید که من حجت خدا بر شما هستم و امام زمان (جناب آقای المستنصر خان فاطمی) به ما گفته که برو مردم را آدم کن و من آمده ام که شما را آدم کنم.

آقا حجت رفته بود خراسان و شروع کرده بود که من ال میکنم و بل میکنم و شراب بد است و کعبه خوب است و خلیفه جاکش است و فعلا هفت امامی ها از همه بهترند و من هم حجت شما هستم.

خبر که به خلیفه ی جاکش بغداد رسید پیغام داده بود به غرنوی ها که پدر فلان کس را دربیاورید و آنها هم آقا حجت را از خراسان اندخته بودند بیرون که برو یکجای دیگر زندگی کن. و البته اصح این است که آقا حجت فرار کرده است و به افغانستان امروز ما رفته و یک عده مثل خودش را پیدا کرده است که از مستنصر خان فاطمی خوششان می آمده و جایی بوده به نام یمگان که البته چند تا ا سم دیگر هم داشته است. بگذریم حالا.

خسروخان شروع کرده بود به شعر گفتن از نوع فارسی و عربی (و البته عربی آن الان موجود نیست و فقط می شود از فارسی آن چیزهایی را دید) و خلاصه به همه گفته بود که کسایی و اینها و امثال ذلک باید بروند بوق بزنند چراکه حرفهای آقایان کهنه شده و امروز این منم که حرف جدید دارم و حامی نسل جوانم. و اگر در آن گیر و دار مذاهب که جاکش بغداد از هر که خوشش نمی آمده انگ رافضی و قرمطی بودن را به او می زده جاداشت که آقا حجت لااقل بخاطر تشیع اثنی عشری مرحوم کسایی مروزی علم حمایت از اشعار او را بلند می کرده است ولی از آنجا که مستنصرخان فاطمی گفته بود تو حجت خدا بر مردم خراسان هستی آقاحجت ما کسایی مرحوم را هم جزو بندگان گذشته ی خود می دانسته که توفیق درک محضر حجت خود را نداشته است.

آقایی که شما باشی(خانم ها هم می توانند این متن را بخوانند) آقا حجت بنا را گذاشته بود که من پرچم دار تقوی هستم و تشیع یعنی همین و بس. شروع کرده بود به تازاندن به فقه عامه و انصافا در این یک مورد خوب قهوه ای کرده همه را. از حنبل گرفته تا تنبل و زرنگ و کودن و حنفی منفی و اینها. رحم هم نکرده. از صدور جواز نگهداری گلابی در خانه به واسطه ی حکم مالک و فتوای خوردن ساکی (شراب مثلث) توسط حنفی گرفته تا حلیت لواط همه را گفته.

به هر حال شخصیت جالبی داشته و هر جا می رفته غوغا می کرده ولی ای کاش اسماعیلیه را انتخاب نمی کرد تا تشیعش کامل می شد.

غفرالله لنا و له